X,

Ondankbare hond, na alles wat ik voor je heb gedaan. Je bent bij mij ingetrokken, ik deed alles voor je, ik hield van je broertje, van je moeder zelfs van je zus terwijl ik haar nooit heb ontmoet. Ik gaf mijn hele hart aan je en mijn liefde.

Je vroeg me ten huwelijk, je wilde een gezin stichten, je wilde met ons naar het buitenland verhuizen, je maakte plannen met mij, met ons. Nadat je terugkwam van je vakantie naar je zus, heb je meteen de relatie verbroken omdat je zus het er niet mee eens was, loser! Je kon me niet loslaten en ik jou ook niet. Mijn verstand wist dat ik je moest loslaten maar mijn hart kon dit niet. Ik hield te veel van je! Maanden hadden we toch nog contact en wilden we toch weer verder met elkaar totdat ik zwanger raakte!

Jij wilde het kindje niet want dat paste niet in jou leven! Wat een geluk voor jou, ik kreeg een miskraam. Die dag ben ik van binnen doodgegaan! Ik heb gehuild en nog steeds! Je hebt niets voor mij gedaan! Helemaal niets. Je was nergens te bekennen. Paar weken later belde jij mij op om te vragen hoe het met me ging en hoe ik me voelde! En weer kon ik je niet loslaten en niet laten gaan! Mijn verstand wist dat ik je toch moest loslaten om verder te gaan met mijn leven.

In de tussen tijd leerde ik mijn huidige vriend kennen! Iemand die ik van vroeger ken en met wie het altijd goed heeft geklikt. In de zomer ga ik op vakantie en je belt mij elke dag om te zeggen dat jij mij mist! Ik twijfel, ik weet het niet meer. Ik spreek nog 1x met je af. Je weet nu 100% zeker dat jij met mij verder wilt en toch een gezin wil beginnen. Mijn verstand wint!! In mijn hart hou ik nog steeds van je maar ik ga verder zonder jou! Wat voel ik me sterk!

Je komt erachter dat ik een relatie heb. Je valt me lastig op werk, je belt me! Je wilt mij zsm spreken. Je stuurt me per email jouw testament op! En ineens weet ik het...je gaat zelfmoord plegen! Ik bel meteen je broertje en geef het door en je wordt, schijnbaar, optijd gevonden. Je ligt in het ziekenhuis, je broertje belt mij op en geeft door dat het goed gaat en vraagt of ik nog kom. Sorry maar dat doe ik niet...omdat hij...no way! Ik wil niet meer en ik kan niet meer. Weken daarna stuur je me nog mailtjes dat je van me houdt en dat je mij terugwilt en dat mijn vriend een loser is en jij beter bent dan hem! I dont think so loser!

En nu zijn we paar jaar verder! We zijn beiden doorgegaan met leven maar wat haaaaat ik je en ergens zit je toch nog in mijn hart, de pijn en verdriet voel ik nog steeds. Het meest wat mij pijn doet is dat jij zo ondankbaar bent geweest en dat je nu toch vader bent geworden terwijl je dat niet wilde!! Het is zo triest om te zien dat jij, uitgerekend jij, degene die zo een haat had voor white people, nu een kindje heeft met een white woman! 

But you know what KARMA is een BITCH! And Karma is gonna hit you hard!!

Ik hield van je met heel mijn hart, ik wilde graag met jou oud worden. Wat ik voor jou voelde was echte liefde, je haalde het beste uit mij, jij was mijn liefde van mijn leven, wat ik voor jou voelde is once in a life time! Ik ben goed voor je geweest, te goed.

Ondanks de pijn, verdriet en alle shit die jij mij geflikt hebt, ik vergeef het je! Ik vergeef het je omdat ik uit mijn systeem wil hebben. Ik vergeef het je omdat ik door wil gaan met mijn leven, mijn leven met mijn gezin!

We hebben even een tegenslag betreft onze financïen, de meeste van ons kennen dit probleem denk ik wel. Net toen ik dacht dat ik mijn financiën op orde had, kreeg ik een brief van de kinderopvang dat wij een achterstand had van bijna EUR 3.000 ,-. Er was iets niet goed gegaan met het afschrijven. Waarom zij zolang hebben gewacht met het aangeven dat het afschrijven niet lukte, zoiets geef je toch meteen door? Naja, het is niet het einde van de wereld maar toch, change of plans voor mijn uitgave en sparen etc.

Het huis van mijn vriend staat meer dan een jaar te koop ook daar hebben de meeste van ons last van. We zitten nu dus met de dubbele lasten, (ik wil echt niet klagen want het kan nog erger, i know) en dat betekent dus dat we echt op onze centen moet letten en dat we het niet zomaar uitgeven aan iets onbenulligs. Dus dacht ik om een extra baan erbij te nemen, in de avond uren schoonmaken of 's ochtends vroeg. Uiteraard spelen wij ook, net als de meeste van ons, ook mee met diverse loterijen, in de (stille) hoop dat je misschien, ooit de winaar wordt van die vette jackpot!!

Ondanks, dat het financieel niet meezit, ben ik toch zo dankbaar voor mijn gezonde kinderen, voor mijn gezin, dat wij een dak boven ons hoofd hebben, dat we toch elke dag maar weer kunnen eten en drinken, dat ik een baan heb en gezond ben.

Uiteindelijk komt alles wel goed en is er voor alles een oplossing, maar tot die tijd blijft het toch soort van "struggelen".

Heerlijk zo alleen op kantoor, er is bijna niemand op de afdeling. Op de achtergrond hoor ik de radio en ik,  ik ben aan het werk (ja nu ff niet). Voornamelijk dingen plannen. Het is vandaag wel erg rustig. Bijna geen verzoeken en/of opdrachten om op te pakken. Maar wat kan ik genieten van deze rust maar niet goed voor mijn hersens want die gaan te keer. Er schiet van alles door mijn koppie. Wat gaan we eten vanavond? Ben ik wel een leuke collega, zal ik een weblog aanmaken, waarom voel ik me down, huis verkopen en andere huiskopen, mijn ex schiet door mijn hoofd (terwijl dat ik nu toch wel happy ben met mijn huidige partner), plannen van alle schoolactiviteiten van de kids, niet vergeten morgen naar de schoonheidsspecialiste te gaan. Waarom voel ik me toch rot? Waarom ben ik onzeker. Waarom kan ik gewoon niet tevreden zijn? Toch minder vlees eten en meer sojaproducten en vis? Ik word er helemaal duizelig van!!

Ik word moe, moe van mijzelf!! Soms wil ik keihard janken, soms wil ik mijn spullen pakken en vertrekken naar een verre oord, soms wil ik rust en soms wens ik dat ik niet geboren was. Waarom ben ik toch niet tevreden en waarom voel ik me toch zo niet happy?